Aşk her zaman vardı...

Allah'ta mı bizi sevmiyor abi?

Sat, 18 Jul 2009 17:56:00 +0300

Bir ranzanın üstünde uyumaya çalışıyor çocuk. Yağmur pencereye vururken, buğuya yazı yazmaya çalışan kendinden yaşça küçük Mehmet’e takılıyor gözleri.

Mehmet’in gözünde bir hüzün, Mehmet’in gözünde bir eksiklik... Buğuya çöp adamlar çiziyor kendince. Sonra gülümsüyor, Can’a dönüyor derken…

-Bizim neden ailemiz yok abi? Diyor sesi titremeli…

Can cevap vermiyor…

Veremiyor…

Büyürken hepsi böyle düşünüyor biliyor.

Büyüdükçe ise soruları bırakıyor, hesap sormaları… Annem neden yok diye sormuyor gün geçtikçe o ranzalarda büyüyen çocuklar…

Gitgide kalbi sevgisizliğe inanıyor… Ve aslında içinde hep o eksikliğin yarattığı boşlukla, uyuyamıyor.

Mehmet bakıyor Can’a…

-Neden anne kokusu nedir bilmiyoruz bizler, neden baba korumacılığı nasıl olur bilmiyoruz? Sen gördün mü aileni abi? Diyor tekrar…

Can’ın içinde bir volkan patlıyor aniden… Küçüklük halleri geliyor aklına… Bir baba dilediğini hatırlıyor en çok… En çok onunla maç yapmayı hayal ettiğini düşünüyor. Gözleri doluyor ama yine de susuyor…

Mehmet anlamıyor, anlamadığı gibi daha da bir sarıyor hüzün… Sustukça hıçkırıkları duyuluyor… Ve s.. ( devamı )

İçinizdeki Küçük Çocuğu Kaybetmeyin...

Mon, 13 Jul 2009 22:57:00 +0300

Her insan belli bir yaştan sonra,
"hep çocuk kalsaydım keşke."
Der, her insan özler çocukluğunu... İster kötü ister güzel geçsin çocukluk dönemi; gene de çocuk saflığıyla yaşamak ister hayatını.
Nedendir bilinmez küçük bir çocukken ve daha annemiz elimizden tutup parka götürürken bizi oyun oynamaya; en büyük hayalimizdir büyümek ve kocaman bir adam olmak...
Düşünsenize bir kere o günleri...Hep büyüklere özenerek oynamaz mıydık oyunlarımızı? Öğretmencilik. ..Evcilik. ..
"Hadi bana komşu gel."
Derdi arkadaşım, annesinin yeni aldığı oyuncak fincanları göstererek. Büyük bir hazla yapardı yalancıktan kahvelerimizi. Sonra tipik sorular sorardık gülerek birbirimize;
"çocuklar nasıl?",
"çayın bitmiş bir tane daha ister misin?",
"yok ben kalkayım, yemek yapacağım daha.bana da gel."
Diyerek iç çeker, bir an önce büyümek için dualar ederdik. Böyle giderdi,hepimiz için, küçüklerin hayalindeki büyüklük halleri ve onları örnek alarak yarattığımız çocuk tiyatrosu...
Hep büyüyünce ne olacağımız sorulurdu da büyük bir gururla cevap verirdik.
"Doktor olacağım yok yok öğretmen..."
Her an bir meslek değiştirebilen başka han.. ( devamı )

Allah'ta mı Sevmiyor Bizi Abi?

Sat, 04 Jul 2009 21:50:00 +0300

İlgili aramalar: amatör - allah’ta mı bizi sevmiyor abi? - Çocuk - allah - anne - baba - gözyaşı - sevgi.. ( devamı )

Kimsiz

Sun, 28 Jun 2009 21:52:00 +0300

Beşiktaş'ta eskiden çay bahçelerinin bulunduğu duvara çöktü genç kız. Uzaklarda bir yerlere daldı ve gözlerinden akan bir damla yaşla gülümsedi gökyüzünde hareketlenen bulutlara.

-Hiç vazgeçmiyorsunuz değil mi? Hiç vazgeçmeyecek ve terk etmeyeceksiniz beni...

Elini göğsüne koydu, kalbini hissetmiyordu.. Sökülmüştü de sanki yerinden, tekrar gidip almaya gücü yoktu. Parça parça akıyordu hüznü denize, deniz çalkalanıyor bu kadar acıyı kabul edemem dercesine atıyordu geri genç kızın bedenine. Tekrar tekrar ağlamayacağım diyerek siliyordu gözlerini ya hani, yine de dinlemiyordu onu gözyaşları... Sicim gibi akıyordu, ince ince ama yangın yerine çevirerek dört bir zerresini.

Hadi Sev Beni..

Thu, 18 Jun 2009 13:56:00 +0300

"Hadi beni sev, hadi sev beni..."

Bu sözler Malatya'da , kimsesiz olduğu için yurtta kalan bir çocuğun ağzından çıkıyordu.Yanında kim vardı görülmüyordu, ama O,

"Hadi beni sev..." Diyerek sevgi dileniyordu.

Canım öyle acıdı ki bu sözlerle... Bu sözler öyle garip etti ki yüreğimi...
"Ne yapıyoruz biz?" dedim kendi kendime...

Haberin devamını izlemek kalp gerektiriyordu insana.. Sağlam bir kalp gerektiriyordu... Sapasağlam bir kalp....
Ağlamadan izleyebilmek için, yüreği yanmadan, umursamadan, umursasa da lanet etmeden, üzülmeden seyretmek için sağlam bir kalp gerekiyordu herşeyden önce...
O kalp bende hiç olmadı ve beynim bunu en iyi bilendi... Bu yüzden istemedi izlemeyi ; ama yüreğim izlemeliyim diyordu durmadan... Acı çeksemde, kanasam da inatla izlemeliyim... Bu insanlar gibi olmamak için izlemeliyim diyordu beynime...

O sağlam kalp bende hiç olmadı biliyorum ama kalbime söz dinletemiyordum... İnatla bakıyordu gözlerim ekrana...

Her karesinde birileri vurdu beynime, her izleyişimde biraz daha kanadı yüreğim...

...........
.................
........................

Çorapları çıktı diye ayağından, dayak yiyen çocuk gözüktü önce ekranda..Hiç acımadan vuruyordu kadın..
O çocuğun gözlerindeki korkuyu gördü gözlerim...
Sonra yaramazlık yapan iki miniğin muzur gülüşlerinin arasına girdi başka bir kadın... Kulaklarından tutup hiç acımadan, sertçe vurdu başlarını birbirlerine. Daha dört yaşında ha vardı ha yoktular oysa onlar...
Kahkahaların yerlerine ağlamalar geçti o ekranda ve başlarının acısını duydum başımda... "
Benim canımı bu kadar yakmışken,onların...."

Neler Oluyor?

Fri, 12 Jun 2009 21:12:00 +0300

Neler oluyor diye sormadığımız ve sürekli ölüm haberlerini okuduğumuz bir vicdansız zaman dilimindeyiz ne yazıkki. Vicdansızlık zamandan öte bizlerde maalesef. Neler oluyor bize diye soruyor ama cevabını duymak bile istemiyoruz. Cevabına tahammülümüz yok çünkü en masumumuz bile suçlu aslında...

Her gün, yarım saat önceden işyerine gider aldığım üç farklı gazeteyi (halbuki haberler, başlıklar hep aynı nitekim köşe yazarları farklı) okumaya koyulduğumda hep aynı soruyu soruyorum. Bizler bu denli çıldırmışken çözüm yolu ne olmalı?

Sokakta yürürken birinin beni öldürmeyeceğini nasıl bilebilirim bu saatten sonra, ki geçen birkaç gün içinde yolculuk eden bir üniversite öğrencisi (matematik bölümü) ön koltukta oturan adam sırf horluyor diye yaşama hakkını elinden alarak boğazını kesebiliyor.

Bir çocuk dondurma için kendini asıyor yada öyle deniyor. Başka bir çocuk 11 yaşında annesini öldürüyor, tabii bu arada satanist eğilimler gösterdiğini unutmamak gerek. (Düşünüyorum da ben 11 yaşındayken okula gitmek, okul bahçesinde koşturmak dışında birşey bilmezdim.) Unutmamak gerekiyor, bu küçük kız tvde; haberlerde 12 yaşından küçük bir çocuğun, birisini öldürse bile ceza almayacağını öğreniyor. Ve ablasına da laf arasında bunu anlatıyor. İçinde satanistlik belirtileri olsa dahi, ne kadar zeki olduğunu da unutmamak gerek.

Başka bir genç kız, erkek arkadaşının kurbanı oluyor ve en ince ay.. ( devamı )

Eski Zamanlardan da Önce

Wed, 13 May 2009 23:08:00 +0300

Eski bir tarihten fırlayıp gelmiş gibisin sevdiğim. Sanki çok eski zamanlardan kalma bir aşkın fısıltıları dokunmuşta kulağıma; yarım yamalak ona benzetiyorum bizi…

Öyle seviyorum ki seni, tıpkı eski zamani kadınları gibi…
Susmuş, gözlerimden akıyor sevdam mesela yüreğine, senin uyuduğun vakitlerde.
Bir rüya olup çıkıyor dudaklarından gecenin bir yarısı derken…
Derken geceyi çeviriyor aydınlığa, varlığınla sevgilim…
Gözlerimden yüreğine akan sevda ile aydınlanıyor her bir zerrem…

Senin uyuduğun vakitlerde…

Görmesen de farklı seviyorum seni ben sevgili, herkesten ve her şeyden farklılaştırıyor sevdam benliğini.
Ve sen bir anda doluyorsun içime…
Doluyor ama hiç gitmiyorsun…
Hiç terk etmiyorsun varlığınla yüreğimi…

Öyle seviyorum ki seni, sözlerim bile birleşmiyor senin karşında…
Kıskanıyorlar anla, anla nasıl da hayıflanıyorlar sana yazınca…

Oysa tüm yalnızlığım onlarla son bulurken şimdi hiç gelmiyorlar yanıma. Biliyorlar çünkü yalnızlığım senin gelişinle bitti, zaten bu nedenle sana olan kıskançlıkları,bu nedenle susup gitmeleri…

Az değil senin gelişinde başladı ve terk edişleri ile cezalandırdılar kalemimi..

Bundan önce bu kadar sevebileceğimi düşünmüyordum oysa, oysa dünyanın kötülükleri öyle kör etmişti ki beni, bilmiyordum bir gü.. ( devamı )

Sen dizime yattın diyordu kadın...

Sun, 08 Mar 2009 12:34:00 +0200
Sen dizime yattın, ben bir hikâye anlattım ve sen büyüdün diyordu kadın.
Adam annesine bakıyordu, bir şeyler söylemek istiyor ama tek kelime çıkıyordu dilinden…
Zor be anne, çok zor…

Zordu aşk evet, oldukça zor yaşanırdı ama insan çıkarırdı zorlukları karşısına. Gördüğü sevgiden korkardı bazen, bazen olmadık bir şeye takardı da soldururdu durup dururken tüm renklerini…

Önce kıza takıldım ben, bir an kendimi buldum belki herkes gibi. Bir fark vardı aramızda ben asla neden diye soramamıştım sana. Ben hiç neden yaptın bunu diye sormamıştım. Ben asla bu kadar cesaretli olamamıştım…

O kadın gibi güçlü olmayı başaramadım… Duyacaklarım için güçlü değildim belki, belki de… Neyse…

Adam dizine yatmıştı genç kızın ve o bir hikâye anlatmıştı adama. Bizde ise farklıydı biraz daha…

Sen çıktığında karşıma bir masal yazmıştım kendimce ve o masalın içine sokmuştum bizi. Sen bilmiyordun hangi masalın kahramanıydın. Göstermiyordum sana; çünkü korkuyordum. Biraz daha zaman diyordum çünkü… Kim bilir sevgimden kaçmanı istemiyordum belki.. Belki biraz daha güvenmek istiyordum ya da… Ya da benim seni sevdiğim gibi sevmeni bekliyordum…

Her şeyi biliyordum.
Evet, biliyordum kalbinde hala yarım parçaları kalan insanları… Biliyordum hala içinde b.. ( devamı )

Benden önce ölme sevgili!

Tue, 18 Nov 2008 23:26:00 +0200
Sakın ölme benden önce…

Evet, belki zamanı tutamayız ellerimizle, belki hayata hükmetme lüksümüz olamaz asla… Evet, haklısın biz karar veremeyiz belki ama; sen yine de ölme benden önce.

Sakın kapatma gözlerini, sakın bırakma beni bir başıma bu evrenin keskin yamaçlarında…

Hani düşünüyorum…

Düşünüyorum da; senin olmadığın bir şehir olabilir elbet,

Hatta senin olmadığın bir ülkede de bulunabilirim…

Bilemeyiz ki hayat ne düzenler kurmuş ve biz ilerliyoruz onun içinde…

Hani demem o ki, yanında başkaları da olabilir ve sen mutluluk dağıtabilirsin onlarla.

Yani ben, belki ben hiç olmayacağım kim bilir hayatında.

Belki düşüyorum da hiç görmeyeceğim de seni ama olsun;

Olsun dedim ya, bunlar benden önce gitmeni gerektirmez ki.

Ben zaten senin mutsuz olmanı istemiyorum, sadece benden önce ölme diyorum sana.

Nefes aldığını bilsin yüreğim.

Bir yerlerde gülücükler savurduğunu bilsin, yaşadığını ve ölmediğini.

Bilsin işte, sadece bilsin…

Fotoğraflara baktığımda gülümseyerek gitsin elim,

Varsın arayamasın seni; ama arama ihtimalimde açacağını bilsin kalbim…

Ben...Ben aslında çok korkuyorum-10

Fri, 24 Oct 2008 19:27:00 +0300

İndiler bindiklerindeki mutluluk yerini çoktan bırakmıştı hüzne. Yağmur tek kelime etmiyor, Selim tanıdığı için onu ne olduğunu bile sormuyordu. Vapura yöneldiklerinde durdu Yağmur.

Ben giderim Selim. Sen evine git…

Ama…

Selim…

Selim ses etmeden diğer vapura doğru yöneldi. Yalnız kalmak istediğini fark etmişti genç kızın, ama uzun zamandır tanıyordu ya hani en güçsüz olduğu anların da bu yalnızlık zamanları olduğunu bilirdi. Yine de hayır seninle geliyorum demeyi beceremedi. Hiç becerememişti. Yağmur’u beş senden fazla tanıyordu ama hala çözememişti onu ve çözemediği için de hiçbir zaman hissettikleri doğrultusunda davranamamıştı ona karşı.

Yağmur vapurun yan tarafına geçti, üzerindeki monta sarıldı sıkı sıkı. Rüzgârı hissetmek istiyordu, üşümek fazlasıyla… Ruhunda ki soğukluğu böylece en aza indirgemeyi amaçlıyordu, umut ediyordu.. ( devamı )